Zwaar vermoeid zat ik op een verjaardag. “Hoe gaat het met je bedrijf en de meubels?” vroeg het meisje naast mij. “Ja super goed!” antwoordde ik enthousiast, maar met een duidelijk te horen vermoeide stem. Vol trots vertel ik dan hoe het met Blood New Label gaat en dat ik zo blij ben dat ik zulke leuke reacties krijg van mensen. Ook vertel ik dan graag over de mooie grote kledingmerken, die de weg naar mijn shop ook gevonden hebben voor de inrichting van de winkel of showroom. Het meisje vraagt verder “En hoe gaat dat, dat inkopen van de meubels?” Dit is een vraag die ik vaak hoor en waar mensen waarschijnlijk bij het horen van het antwoord er geen voorstelling van kunnen maken.
“Nou,… ” antwoord ik, ”Dat is soms vrij heftig”. Het meisje kijkt me verbaast aan. Ja logisch..zij denkt natuurlijk dat ik op een zonnige dag midden in Frankrijk rustig over een antiek marktje loop en hier en daar wat mooie dingen per toeval tegenkom. Dat ik midden in Frankrijk inkoop klopt als een bus, maar rustig en relaxed en zonnig…mwah dat zal ik het toch niet snel noemen.
Om een beeld te schetsen vertel ik dat we vaak een lange rit naar Frankrijk hebben en vaak de avond voor de dag van de markt vertrekken en dan een rit voor de boeg hebben van 5 à 6 uur heen. Dat je daar dan in het pikke donker, want goede weg verlichting schijnen ze in Frankrijk niet te kennen, rond rijd en dan halverwege de nacht aankomt op de gewenste plek.
Zo ook afgelopen inkoop, toen kwamen we om 03.15 u aan in het dorp waar de markt al in volle gang was. Ja je leest het goed 03.15 u. De mensen zijn al druk bezig met hun ” kraampje” op te zetten en hun auto’s en bussen vol met antieke meubels en brocante uit te laden. Ik kijk mijn “parner in crime” aan en zeg ” OKE, hebben we alles?! Geld, zaklantaarn? Gaan!
Een zaklantaarn is een must op zo’n moment want je begrijpt om 03.15 u is het nog redelijk donker buiten. Dan begint het speuren langs te kraampjes en bussen om te zien of je er iets moois tussen zit. Al dringend voor de bussen die nog uitgeladen worden, sta je dan midden in de nacht met je zaklantaarn te schijnen en in je beste Frans een goede deal te maken als je iets moois ziet. Heel lang erover na denken kan niet. Er staan namelijk nog 6 zaklantaarns achter je, met allemaal hetzelfde doel “Naar huis gaan met de mooiste spullen”. Kom je even niet uit je franse woorden, tja jammer! De zaklantaarn achter mij roept iets en het is gedaan. ” VENDU MADAME! Grrrr…. Zo ga je een kilometers lange markt af, waar je snelwandelend dan wel rennend overheen struint om de eerste te zijn.
Het inladen van je aankoop is natuurlijk ook altijd een hele opgave. Niet zo zeer het echte inladen, maar het kilometers lopen over de markt met een steekwagen waar je zo veel mogelijk spullen op vastbind. Gelukkig was dit dorp tegen een grote heuvel aan gebouwd, het gevoel nog naar de sportschool te moeten na 9 keer de heuvel op te lopen met een volle steekwagen had ik hierdoor niet meer. In totaal hebben we zo’n 25 à 30 km gelopen in een paar uur tijd en ondertussen waren we al meer dan 30 uur wakker. Afgepeigerd en met verzuurde benen.. reden we dan om 15.15 u, 12 uur na aankomst, weg van de markt. Hoppa! Op naar Nederland, 6 uur rijden en dan zijn we thuis!
In eerste instantie wilde we ook nog bij thuiskomst direct uitladen, maar toen we om 23.15 u eindelijk thuis waren en al 40 uur wakker waren leek dat geen verstandig idee.
Ik vertelde aan het meisje op de verjaardag een korte versie van het inkoopverhaal hierboven. Het meisje antwoorden met “Oh, zo romantisch is het inkopen dus niet…”. Deze zin bleef een klein beetje door mijn hoofd spoken deze week en ik vroeg mezelf af of ik hetzelfde concludeerde nà een inkoop nacht/dag als het meisje.
Natuurlijk is het heel hard werken, stressen en hele lange dagen en nachten maken, maar ik ervaar het als een zeer grote vrijheid. Een grote vrijheid om te doen waar mijn passie ligt. Een grote vrijheid het ene moment nog thuis achter de laptop te zitten en op het andere moment midden in een dorp in Frankrijk te staan met een zaklantaarn in mijn hand. En een nog veel grotere vrijheid om zelf te touwtjes in handen te hebben.
Het woord “romantisch” is een veel te bescheiden woord ….”Euforisch” Zo zou ik het het eerder noemen.
